zoeken
project 27 van 59

Landgoedsfeer op campus Hogeschool Nijmegen

Landgoedsfeer op campus Hogeschool Nijmegen

1
2
3
4
5
6
116_1286392562_campus-01.jpg
116_1286392566_campus-02.jpg
116_1286392568_campus-03.jpg
116_1286392570_campus-04.jpg
116_1286392574_campus-05.jpg
116_1286392576_campus-06.jpg

Opdrachtgever: Hogeschool Nijmegen
Ontwerp: DLA+ landcape architects b.v., Groesbeek
Uitvoering: Jacobs Weg en Waterbouw Wijchen, De Enk, Arnhem
Producent: Nijmeegse Betonindustrie De Hamer

De insteek van DLA+ landscape architects uit Groesbeek voor de inrichting van het campusterrein van de Hogeschool Nijmegen was vooral veel groen. Maar wat wil je anders bij een glooiende, bosrijke omgeving van landgoed Heyendaal dat diep de stad Nijmegen induikt, inclusief cultuurhistorische elementen als een oud Lindelaantje. Dan lijkt elke bestrating inbreuk te plegen op de beoogde landschappelijke setting. Tenzij die bestrating naadloos wordt ingepast in de ‘aardse’ aanpak, bijvoorbeeld de bruine betontegels voor alle plekken van mobiliteit.

Met een zo waardevolle locatie, waar toch tweeduizend studenten en honderden andere mensen komen voor onderwijsactiviteiten, was voor Harry Derks uitgangpunt nummer één het voortbouwen op bestaande structuurdragers, zoals het landschap, het niveauverschil en de relatie tussen gebouwen en omgeving. “Soms kun je die elementen nog dramatiseren. Zoals hoogteverschillen extra aanzetten en benutten voor zitranden of voor het verdiept aanleggen van parkeerplaatsen (parkeren). Of een entree annex voorplein als een grote hellingbaan ontwerpen, uitkijkend over de voorlangs gelegen drukke verkeersweg. Een kunstwerk versterkt het verhoogde karakter van dit voorplein, dat uitmondt in de centrale hal van het gebouw. Maar voor het overige bewaak je de kwaliteit van het aanwezige, in dit geval het groene landschap.”

In dit landschap ligt een omvangrijke hogeschool, die nog fors wordt uitgebreid. De uitbreiding vormde de aanleiding tot de herinrichting van het hele campusterrein. Grofweg wordt van het totale terrein eenderde in beslag genomen door gebouwen, eenderde is ingeruimd voor parkeren van zo’n 900 auto’s en eenderde is ingericht als aangename verblijfsruimten. “Bij het verblijven op een campusterrein praat je over een mix van functies: studeren, verblijven, werken, wonen, verkeersbewegingen et cetera. Veel functies waarbij wij in dit geval de landgoedsfeer recht overeind wilden houden.”

Groene draad
Dit heeft onder andere ertoe geleid dat de forse parkeerruimte zodanig is ingericht dat deze niet dominant aanwezig is. Achter de gebouwen gesitueerd, goeddeels verdiept en door bomen en beplanting veel groener dan een doorsnee parkeerruimte. Tussen de in grijze betonstraatstenen (grijs) uitgevoerde parkeerplaatsen zijn brede infiltratiestroken opgenomen om regenwater de kans te geven in de ondergrond te sijpelen (waterbeheer). Parkeerplaatsen zijn per definitie weinig interessant, maar de aanpak van dit parkeerterrein bij de campus tekent is tekenend voor de rode - of beter gezegd: groene draad die door dit project loopt.

De verblijfsgebieden zijn een combinatie van terrassen, trapsgewijze gazons met opgaande bomen en keermuurtjes van schanskorven met brokken steen. Allemaal plekken die uitnodigen tot zitten. De glooiingen zijn benut om een podium in het centrale plein te creëren. Een inrichting die zowel uitnodigt tot verblijf als tot ontmoeting. Bomen, hagen en een berceau, een groen overdekte loofgang, zorgen voor veel plekken met beschutting. Over de gazons lopen twee voetpaden als verbinding tussen het schoolterras en het centrale plein, dat als een soort draaischijf diverse functies verbindt. Dit plein is evenals de paden uitgevoerd in een aardbruine 20x20 cm betontegel (kleinformaat). Om het groene karakter extra te benadrukken zijn bijvoorbeeld de betonbanden langs de paden en pleinen dieper dan normaal aangelegd, zodat het gras tot aan de bruine tegels reikt. Dergelijke oplossingen geven aan dat DLA+ de landgoedsfeer tot in detail heeft uitgewerkt.

Contrasten
“Op het centrale plein komen in feite alle bewegingen van voetgangers en fietsers samen,” aldus Harry Derks. “Een echt langzaam verkeersplein. Een gezellige drukte aan de voet van de graspleinen. Vanuit het plein gaan looplijnen naar alle functies. Behalve naar de gebouwen bijvoorbeeld ook naar de stiltetuin. Een plek, dichtbij de ergotherapie, om even afstand te nemen. Even het contrast opzoeken met de drukte op plein en terras. Ander contrast vormen de twee sferen van zon en schaduw. Bijzonder is ook de zone bestraat met verschillende materialen, bedoeld als oefenstrook voor mensen die slecht ter been zijn of rolstoelgebruikers. Hier zijn ook groentafels opgenomen, zodat de rolstoelgebruikers kunnen tuinieren. Aan de andere kant van het plein loopt het cultuurhistorische Lindelaantje, dat een passende plaats en functie in het ontwerp heeft gekregen.”

De eenvoud van materialen werkt naar de mening van Derks verbindend op de diversiteit van gebouwen en campusterrein. Maar telkens is er de directe relatie met het aardse en het landschappelijke. Ook de betonnen bestratingsmaterialen blijken moeiteloos aan die hoge eis te kunnen voldoen. “Wij werken graag basaal, met oog voor streekeigen invloeden en historische elementen. Het is belangrijk te behouden wat je kunt behouden. Dat neemt niet weg dat naast ruige natuursteenproducten ook moderne materialen bij de inrichting passen, zoals cortenstaal dat met zijn roestkleur zorgt voor accenten in het grasveld en hoogwaardige betonnen bestratingsmaterialen. De diversiteit van de functies maakt dit mogelijk. En niet doorschieten met het groene karakter. Je kunt studenten best over gazons laten lopen, maar als die modderig zijn kan dat natuurlijk niet. Daarom zul je moeten zorgen voor goede bestratingen. Ook in de landschappelijke setting van de campus. Het is verheugend te constateren dat de studenten de campus positief gebruiken. Ook dat is - naast de inrichting zelf - een lust voor het oog.”

Alle projecten
Project aanmelden

project 27 van 59

Betonnen bestrating, oneindig veelzijdig